بعد من نشسته بودم پشت میزم، دور و برم همکاران بودند. از آن همکارانی که آدم هیچ نمی‌خواهد دل‌ش را باهاشان شریک شود.

به عادت همیشه ریدر را باز کرده بودم و خوانده بودم‌ش و بعد همین‌طور تلفن‌م زنگ خورده بود و من جواب داده بودم که "بله"... و چشم‌هام رسیده بودند به "که دستهای مردانه ای مرا حوالی زمین قبل از ضربه خوردن نگه می دارد". اشک‌هام ریخته بود که "یک جایی زیر شانه راستم، کنار گردنم خالی مانده بود" و گوشی تلفن دستم بود "جای خالی تو زد مثل سیلی توی صورتم و بعد درد پیچید توی شانه و کتف راستم" و صدام خفه شده بود "نوشتن دردی از آدم دوا نمی کند"...

کسی پشت خط حرف می‌زد... همکاران‌م به اشک‌های من سکوت کرده بودند و من فکر می‌کردم چرا چراغ‌ت روشن نیست که آن‌سوی اقیانوس هنوز شب شنبه است و "چه جور، بعد از مدتها، به کسی اعتماد کرده ام و دلم و تنم را داده ام دستش" ...

/ 0 نظر / 9 بازدید