Ecce Homo!

(بدون عنوان)

الهام — Tue, 15 May 2012 05:43:41 GMT

وقتی سفر می‌رویم، وقت‌هایی که روزهای متمادی با هم می‌گذرانیم، وقتی مسواک‌نزده بوس می‌کنیم، وقتی می‌نشینیم با هم حرف می‌زنیم که چقدر پول داریم، چقدر پول نداریم، کجا برویم؟ چی بخوریم؟ کی را ببینیم؟ وقتی خوابالو برای هم تعریف می‌کنیم چه خوابی دیدیم، وقتی من حالت هورمونی‌ام دلم تنگ خانه می‌شود با یک پخی زار زار می‌زنم زیر گریه و می‌آید پیش‌پیشم می‌کند تا گریه را بس کنم و می‌خنداندم و آرام می‌شوم، وقتی با هم می‌خوابیم با هم بیدار می‌شویم، خرید می‌کنیم، پیاده‌روی می‌کنیم، اوقات تلخی می‌کنیم، استخر می‌رویم، پارتی می‌کنیم، مست می‌کنیم و لایعقل دست می‌اندازیم کمر هم نصف شهر را پیاده می‌رویم و هتلمان را پیدا نمی‌کنیم بس که مستیم، وقتی روز مادر را با مادرش می‌گذرانیم، وقتی من دارم مسواک می‌زنم، می‌نشیند جیش می‌کند، وقتی توی تخت کتاب می‌خوانیم، وقتی خیلی راحتیم، وقتی ساعت‌های کنار هم بودنمان خیلی خودم هستم، وقتی بیشتر از همیشه احساس می‌کنم یک آدمی شده که یک بخشی از زندگی‌م شده، فکر می‌کنم چه احساس غریبی‌ست.

فکر می‌کنم خیلی غریب است که به من این همه نزدیک است و به نزدیک‌ترین‌های من انقدر دور.

این‌که مادرم تابه‌حال نبوسیده‌اش، برایم عادی نیست. این‌که توی اسکایپ به هم سلام کردند فقط، برایم کم است.

خیلی روزها احساس غریبی دارم وقتی بیدار می‌شوم و کنارم خوابیده. تماشاش می‌کنم و بیدار می‌شود و همیشه برایش عجیب است که من انقدر دوست دارم با حیرت تماشاش کنم. حیرتم از او نیست. یعنی هست. به نظرم خیلی مرد زیبایی‌ست و زیبایی همیشه حیرت‌انگیز است اما وقتی با حیرت تماشاش می‌کنم بیشتر به این فکر می‌کنم که چه راه دوری آمدم. چه‌قدر همه‌چیز عوض شده. چقدر برایم هنوز عجیب است که هم را خوب می‌فهمیم. چقدر نمی‌توانستم امروز را پیش‌بینی کنم.

حال کمیابی‌ست. نه کمیاب لزومن همیشه خوب. کمیابی که گاهی هم ضمن خوبی آدم درمی‌ماند که حالا بعدش چه بکند یا چه می‌شود بس که موقعیت تازه‌ای‌ست.

/ از این‌جا

(بدون عنوان)

الهام — Tue, 01 May 2012 12:59:21 GMT

زمانی برای مستی اسب ها.

(بدون عنوان)

الهام — Tue, 01 May 2012 11:43:11 GMT

به مخاطب خاص – مخاطبی‌ که نبود.

امسال بهار
فهمیدم با تقدیر نمی شود درافتاد
و با نگاه تو نمی شود درافتاد
و با آمدنت نمی شود درافتاد
این که در آغوش تو
خوابت را می بینم
یعنی مدام در سرنوشتم راه می روی؟
امسال بهار
فهمیدم وقتی کنار هم راه می رویم
بارانی از
شکوفه های شکوه
بر سرمان می بارد.
امسال بهار
برگ معجزه را
از این عشق تغزلی
نشانت می دهم
گل من!
و برگ برنده را
از نگاهت می دزدم.
امسال بهار
هزاره ی عشقم را با تو
جشن می گیرم
و برای بودنت
می میرم.

/ عباس معروفی

(بدون عنوان)

الهام — Sun, 29 Apr 2012 17:30:12 GMT

چه‌قدر باید بگذرد تا آدمی بوی تن کسی را که دوست داشته از یاد ببرد؟ و چه قدر باید بگذرد تا بتوان دیگر او را دوست نداشت؟

«حق ِ اشتباه» ترکیب بسیار کوچکی از واژه‌ها، بخش کوچکی از یک جمله، اما چه کسی این حق را به تو خواهد داد؟ چه کسی جز خودت؟

/ آنا گاوالدا - من او را دوست داشتم

(بدون عنوان)

الهام — Wed, 25 Apr 2012 08:30:52 GMT

آن مرد با اسب آمد.

آن مرد در باران آمد.

آن مرد

آمد.

(بدون عنوان)

الهام — Fri, 20 Apr 2012 08:44:02 GMT

اندر احوالات روزهای تعطیل، خانه‌ی پدری، مادری که تنها راه نشان دادن عشق‌ش به من پُر کردن ِ شکم‌م است و خواهری که پایه‌ی بخور بخور است...

در این‌که من آدم شکمویی هستم، شکی نیست. در این که من سیر نمی‌شوم و تنها وقتی دست از خوردن می‌کشم که "آن چیز ِخوردنی" تمام شود، شکی نیست. در این هم که بین وعده‌های غذایی برای صبحانه بیشترین ذوف را دارم، شکی نیست.

اما نمی‌دانم چه حکایتی‌ست که من فقط وقتی تبریز هستم صبحانه می‌خورم و هرجای دیگری که باشم به جز یک لیوان شیر به ندرت صبحانه‌ی کامل می‌خورم... ولی امان از وقتی که تبریز باشم و خانه باشم و ... امان، امان، امان.

(بدون عنوان)

الهام — Tue, 10 Apr 2012 07:06:24 GMT

دلی-بای ِ من، تا تو هستی هیچ چراغی نور نمی‌دهد، خورشیدکم. تو با لکنت حرف بزن که من با لکنت تو را ببوسم. به زبانت فشار بیاور زمانی طولانی تا چیزی بگویی، به لب‌هام فشار می‌آورم زمانی طولانی تا تکه تکه و لکنت‌دار ببوسمت. زبانت می‌گیرد؟ خیال کن لب‌های من هم می‌گیرد. به لب‌های تو می‌گیرد. بگذار تکه تکه ببوسمت، تکه تکه پرپرت کنم، بوی تنت را بنوشم. با لکنت. جوری که خدا هم مجنون شود.
نمی‌شود؟

/ دلی بای و آهو - عباس معروفی

(بدون عنوان)

الهام — Fri, 06 Apr 2012 14:55:10 GMT

و من نمی‌دانم آیا مادرش هم او را به اندازه‌ی من دوست داشت؟ آیا کسی می‌توانست بفهمد که دوست داشتن او چه لذتی دارد و آدم را به چه ابدیتی نزدیک می‌کند؟ آدم پر می‌شود. جوری که نخواهد به چبزی دیگر فکر کند. نخواهد دل‌ش برای آدم دیگری بلرزد و هیچ‌گاه دچار تردید نشود.

/ سمفونی مردگان - عباس معروفی

(بدون عنوان)

الهام — Mon, 02 Apr 2012 16:20:35 GMT

اولین و آخرین
بوسه ی عاشقانه را
از لب های تو گرفتم.
همه ی عمر به دیگران هدیه دادم
اولین هدیه ی خدا را
از چشم های تو گرفتم.
این لباسها
این کفش ها
این عطرهای رنگ وارنگ
این شال این کلاه
این ساعت شنی
این جغدهای قشنگ را
از تو گرفتم.
عشق را هزار بار دیده و شنیده ام
عشق را هزار بار خوانده و نوشته ام
اما نخستین بار
درس ها و دست های عشق را
از تو گرفتم.
لذت و شادی و خوشبختی
در واژه ها می رقصد
من این لحظه های ناب را
من آغوش و مستی شراب را
از تو گرفتم.
تبعید و غربت و تنهایی!
نمی دانستم جایم کجاست
چی بنویسم کجا بخوانم
رفیقی که مرا دریابد، کو؟
گل قشنگم!
رفیق بزرگوار من!
ماندن در خانه ی ادبیات را
از تو گرفتم.
درد و رنج زندگی
همه کاه بود
دلتنگی ات کوه
کوهی که بر خانه ام فرو نشست
من این زنده به گوری را
از تو گرفتم؟

// عباس معروفی (؟)

(بدون عنوان)

الهام — Sun, 01 Apr 2012 16:42:26 GMT

1- زندگی کوتاه است و ساده. خیلی کلیشه‌یی؛ یعنی هر طور که بخواهی از کلیشه‌‌ها فرار کنی، یک جایی یقه‌ت را می‌گیرد. یک موقع‌هایی، جوان‌تر که هستی، کارهای عجیب-غریب می‌کنی، کارهایی که شاید همان موفع هم قبول‌شان نداشتی، ولی خب چه می‌شود کرد... کرده‌ای.

بعد سال‌ها می‌گذرد، به عبارتی بزرگ‌تر می‌شوی، خیلی هم که نه، اما کمی سن‌ت بالاتر می‌رود، ممکن است راه‌ت کج شود، برسی به یک جاهایی، به یک مکان‌هایی، به یک موقعیت‌هایی که شبیه‌شان را پیش‌تر از سر گذرانده‌ای – حتا با همان آدم‌های قبل. اما این‌بار واکنش‌ت خیلی فرق کند با آن موقع‌ها و آن وسط، چیزی که عجیب است عوض نشدن واکنش آن آدم دیگر است. توی فکرت خالی می‌شود و یک آن می‌بینی چه‌قدر بازی زندگی آدم‌ها را از هم دور می‌کند، جدا می‌کند. می‌خواهی قضاوت نکنی، نمی‌شود. تمام‌ش می‌کنی.

2- زندگی کوتاه است و ساده. توی همان سال‌های بی‌خیالی و جنون، گاهی هم سر از جاهای در آورده بودی که نه جای تو بود و نه می‌توانست باشد، اما تو رسیده بودی و لم داده بودی و دروغ چرا – کلی هم خوش‌گذرانده بودی – قضاوت کرده بودی، خیانت کرده بودی و آخرش، یک جایی خواسته بودی که تمام شود ، شاید هم حوصله‌ت سر رفته بود از تمام آن همه واقعیت تلخ ِ بی مثال ِ وقیح.

سرِ خرت را کج کرده بودی و دور زده بودی، با همان رویاهای متعالی و ایده‌آل و نگاه‌های تحقیرآمیزی که به دیگر(ان) کرده بودی.

خیال کرده بودی – من که فرق دارم – من این‌طور نمی‌شوم. ریشخندشان کرده بودی و آمده بودی دنبال پرفکت لایف استایل خودت.

بعد سال‌ها گذشته بود و خودت گیر افتاده بودی لای همان داستان‌های سخیف ِ تکراری؛ خیانت، دروغ، بی‌مسولیتی، قساوت، تک‌روی، بی‌مهری، تنهایی، خستگی ... و باز هم خیانت.

توی هذیان‌هات می‌چرخی که چرا – از کجا – از کی – چطور .

3- زندگی کوتاه است و ساده. داستان‌های همه‌ی آدم‌ها به هم شبیه است و هیچ‌کس با هیچ‌کس فرق نمی‌کند. داستان ِ من را اگر بخواهی، می‌توانی بروی توی یکی از همان مجله‌های زرد بگردی و بخوانی‌ام، یا توی داستان تک تک همسایه‌ها، همکار‌ها، دوست‌ها...

نمی‌دانم این مَثَل مال ِ ما تُرک‌هاست فقط یا جهانی‌ست؛ به کسی نخند، سر خودت می‌آید... مادرم زیاد تکرار می‌کرد این را.